Wil je op je website visueel weergeven welke handeling(en) jouw bezoeker moet verrichten om bijvoorbeeld iets binnen je site op te roepen of om bepaalde software te kunnen gebruiken? Dan kun je ervoor kiezen om dat met screenshots (schermafbeeldingen) te doen.

In sommige gevallen voldoen screenshots prima. Maar er zijn ook situaties waarin je de handelingen in een soort film precies wilt voordoen om het de bezoeker gemakkelijk te maken, eventueel met geluid erbij. Voor dergelijke situaties is Captivate een uitstekend programma.

Zo'n filmscène waarin handelingen worden voorgedaan heet een simulatie.

De nieuwe handleidingen van Alphamega zijn met Captivate gemaakt. Bekijk ze maar eens op onze documentatiepagina.

Captivate is ideaal om het gebruik van bijv. een softwarepakket in beeld te brengen, eventueel met gesproken begeleiding.

Als je begint met het opnemen van je simulatie moet je eerst de afmetingen van het opnamevlak bepalen. Je kunt kiezen voor een opnamevlak op volledige schermgrootte of voor een opnamevlak met een resolutie op maat.

Neem nu onze handleidingen. We hebben hier gekozen voor een bepaald formaat van het opnamevlak zodat ze binnen onze website passen. Zou je bijv. een demonstratie moeten geven van een softwarepakket dan kun je kiezen voor een opnamevlak op volledige schermgrootte.

Zodra het opnemen is gestart, neemt het programma alle handelingen op die op het scherm zichtbaar zijn. Denk hierbij aan het klikken met de muis, het bewegen van de muis en de aanslagen op het toetsenbord.

Verder maakt het programma automatisch screenshots (schermafbeeldingen) van handelingen die er te zien zijn op het beeldscherm. Verschijnt er bijv. een popup om een bestand te openen dan zal hiervan een screenshot worden gemaakt.

Na het opnemen van alle handelingen kun je het filmpje beeld voor beeld aanpassen. Je kunt bijv. gesproken tekst bijvoegen (dit kan overigens ook real-time).

Ook kun je voor iedere handeling een tekstballon met verklarend commentaar toevoegen of bepalen dat een klik op een knop wel of geen geluid moet weergeven.

Daarnaast kun je achteraf extra beelden toevoegen middels het importeren van beelden uit andere Captivate-bestanden of via het opnemen van additionele handelingen.

Nadat het Captivate-bestand is opgeslagen kun je het als .swf publiceren. De extensie .swf hoort bij een Flash-bestand. Om dit soort bestanden te kunnen openen en afspelen, heb je een Flash Player nodig.

Wij hebben de Flash-bestanden in een HTML-pagina geplaatst. Ook dan heb je een Flash Player nodig om ze te kunnen bekijken. In de meeste gevallen is dit programma standaard op je computer aanwezig. Als dit niet het geval is kun je het gratis programma hier downloaden.

Voorheen heette Captivate ‘RoboDemo'. Het wordt uitgegeven door Adobe, voorheen Macromedia. De software is niet gratis (het volledige pakket kost een kleine 400 euro), maar je kunt een demoversie van Captivate downloaden op site van Adobe/Macromedia.

Probeer het maar eens uit.

Een hyperlink (ook wel kortweg 'link' genoemd) is klikbaar en verwijst naar een webpagina of een deel daarvan of naar een ander bestand op het internet, zoals een tekstdocument, een muziekbestand of een filmpje. Dit kan door middel van tekstlinks, foto's en knoppen. Een hyperlink in een tekst is meestal anders van kleur dan de rest van de tekst. Een hyperlink wordt ook wel kortweg een "link" genoemd.

"IP" staat voor "Internet Protocol". Het "Internet Protocol" is een set afspraken die ervoor zorgen dat alle computers die wereldwijd op het internet aangesloten zijn, elkaar kunnen begrijpen. De inhoud van de website kan wel in een vreemde taal zijn, maar de transport-informatie is altijd in dezelfde taal. Deze taal staat beschreven in het Internet Protocol. Voor geïnteresseerden: in RFC 791 vind je de officiële afspraken (nogal stoffig als je het mij vraagt).

Om te zorgen dat de op Internet aangesloten computers elkaar makkelijk kunnen vinden is in het Internet Protocol ervoor gekozen dat elke computer een soort van telefoonnummer heeft. Deze nummers bestaan uit vier getallen, met steeds een puntje ertussen. Zo'n nummer heet een IP-adres. De IP-adressen lopen in principe van 0.0.0.0 tot 255.255.255.255, maar er zijn nog een heleboel afspraken gemaakt waardoor niet alle adressen gebruikt kunnen worden. Zoals een bedrijf meerdere telefoonnummers kan hebben kan één computer ook meerdere IP-adressen hebben. Meestal is dat bij servers het geval. Een IP-adres wordt ook wel een IP-nummer genoemd.

Het voordeel van een nummer in plaats van een naam is dat een nummer in blokken onderverdeeld kan worden, zoals je bij telefoonnummers het netnummer en het abonneenummer hebt. Daardoor kan een heel blok van IP-adressen aan een bepaalde provider worden toegewezen, bijvoorbeeld 217.170.22.0 tot en met 217.170.23.255 is een blok van 512 IP-adressen. Aan Alphamega Hosting is op dit moment een blok van 8192 IP-adressen toegewezen. Dit blok is bij Alphamega intern weer verdeeld in kleinere blokken.

Op alle grote internet-knooppunten (routers) staat opgeslagen dat als een pakket informatie naar een IP-adres uit het blok van Alphamega moet, naar welk ander knooppunt het dan moet worden doorgestuurd zodat het zo snel mogelijk bij Alphamega is. Om het verkeer te regelen wordt dus geen gebruik gemaakt van een gigantische lijst losse adressen, maar van een lijst van blokken. Op dit moment zijn in de router (verkeersregelaar) van Alphamega 181034 blokken van IP-adressen bekend, terwijl het totaal aantal beschikbare IP-adressen ruim 4 miljard is.

Achter iedere domeinnaam zit een IP-nummer verscholen. Wanneer je dus een domeinnaam in de adresbalk van je browser typt, wordt er gezocht naar het IP-adres dat aan die domeinnaam gekoppeld is.
Het is mogelijk dat meerdere domeinnamen aan één IP-adres zijn gekoppeld. Dit wordt shared IP genoemd.

In sommige gevallen heb je voor de hosting van je site per se een eigen IP-adres nodig, bijvoorbeeld als je een beveiligde (HTTPS-)site wilt maken of als je een anonymous FTP-server wilt.